63., wedle tradycji sięgał czasów Mojżesza (o towarzyszących mu 70 starszych mówią Księga Wyjścia 24,1 i Księga Liczb 16,11).
Początkowo sanhedryn był organem doradczym przy arcykapłanie lub królu, od przejścia Judei pod administrację rzymską (6) stał się najwyższym – oprócz arcykapłana – autorytetem religijnym i prawnym w kraju. Prócz Wielkiego Sanhedrynu istniało jeszcze w Judei 5 sanhedrynów okręgowych po 23 członków (Jerozolima, Gadara, Amatus, Jerycho i Seforis)Józef Flawiusz (Dawne dzieje 15,5,4) podaje, że twórcą decentralizacji był rzymski namiestnik Syrii Aulus Gabiniusz. Amatus (Ἀμαθοῦς, op. cit. 13,13,3) była największą z twierdz znajdujących się po drugiej stronie Jordanu. Według Euzebiusza z Cezarei położona 21 mil na południe od Pelli (Eusebii Pamphili Episcopi Caesariensis Onomasticon: urbium et locorum Sacrae Scripturae s. 26n). oraz liczne trzyosobowe sądy gminne.
Po upadku Jerozolimy (70) nazwę Wielkiego Sanhedrynu zachowały do 358 roku kolegia uczonych w Piśmie (rabinów) rezydujące kolejno w miejscowościach: Jawne (od 68), , Szefaram, Bet Sze’arim, Seforis i Tyberiada. Urząd nasiego – przewodniczącego Sanhedrynu i patriarchy Żydów przetrwał do 425 r.
Według tradycji rabinicznej Wielki Sanhedryn istniał nieprzerwanie od czasów Mojżesza do IV w.