Henryk Opieński (ur. 13 stycznia 1870 w Krakowie, zm. 21 stycznia 1942 w Morges) – polski kompozytor i muzykolog, przyjaciel Stanisława Wyspiańskiego.
Życiorys thumb|Portret Henryka Opieńskiego namalowany przez Stanisława Wyspiańskiego w 1898. Muzeum Narodowe w Szczecinie Był synem urzędnika Józefa, powstańca z 1863 oraz Ludwiki z domu Kośmińskiej. Maturę zdał w Krakowie w gimnazjum Św. Anny i u W. Singera rozpoczął naukę gry na skrzypcach, którą później kontynuował u Franza Lachnera w Pradze, gdzie równocześnie na Politechnice uzyskał dyplom inżyniera chemii. W 1892 po powrocie do Krakowa uczył się kompozycji pod kierunkiem Władysława Żeleńskiego. Od 1895 studiował w Paryżu u Władysława Górskiego, Zygmunta Stojowskiego i Ignacego Paderewskiego, a od 1897 w Berlinie u Heinricha Urbana, a od 1898 ponownie w Paryżu u Vincenta d’Indy’ego. W tym czasie grał w orkiestrach Grand Opera i Colonne. Do Warszawy przyjechał w 1901 i został tam skrzypkiem orkiestry Filharmonii Warszawskiej oraz organizatorem i dyrygentem chóru Filharmonii. W latach 1904–1906 w Lipsku studiował dyrygenturę u Arthura Nikischa oraz muzykologię u H. Riemanna.