Od marca 1918 wojska państw centralnych ograniczały się do zadań okupacyjnych. Znaczną część oddziałów liniowych przerzucono na front zachodni dla planowanej ofensywy wiosennej przeciwko Francji.
Po zawarciu pokoju z Rosją i Ukrainą miała miejsce interwencja wojskowa państw centralnych na Ukrainie – państwo to było kontrolowane przez armie niemiecką i austro-węgierską, które stacjonowały w wyznaczonych strefach wpływów. Siedzibą dowódcy frontu wschodniego, generała Maxa Hoffmanna, był Königsberg, zaś podlegały mu: 10 Armia, pod dowództwem generała Ericha von Falkenhayna, stacjonującego w Grodnie, Grupa Armii Kijów (Heeresgruppe Eichhorn30 lipca 1918 miało miejsce zabójstwa feldmarszałka Eichhorna, w związku z czym nazwa związku taktycznego uległa zmianie., Heeresgruppe Eichhorn-Kiew, Heeresgruppe Kiew), pod dowództwem feldmarszałka Hermanna von Eichhorna, stacjonującego w Kijowie.
Główną arterią komunikacyjną Ober-Ostu była linia kolejowa Grajewo – Białystok – Brześć – Kowel – Równe – Kijów.
Generał Falkenhayn został wyznaczony na administratora wojennego Białorusi, gdzie odtworzył administrację oraz walczył z partyzantką sowiecką.