Przetłumaczył również „Buddyzm” Rhysa Davidsa (Warszawa-Kraków, 1912) oraz pozostawił po sobie niedokończoną gramatykę języka palijskiego (wydaną Warszawa, 1963).
Profesor filozofii indyjskiej na Uniwersytecie Warszawskim, Stanisław Schayer, był założycielem Instytutu Orientalistycznego w Warszawie oraz współredaktorem Polish Bulletin of Oriental Studies („Polski Biuletyn Orientalistyczny”, 1937–1939). Zajmował się badaniem filozofii mahajany a dzięki uczestnictwu w międzynarodowych konferencjach znany był także poza granicami kraju. W zakres jego zainteresowań wchodziły nie tylko teksty w języku palijskim i sanskrycie, ale także pisma tybetańskie.
Pierwsza buddyjska grupa w Polsce została zorganizowana przez Piotra Bonińskiego z Gliwic i Władysława Misiewicza z Radomia w 1949, kiedy to w Radomiu założyli Koło Przyjaciół Buddyzmu. Boniński bardzo aktywnie tłumaczył teksty buddyjskie (około 140 tłumaczeń sutt, bazując na przekładzie niemieckim), umożliwiając szerszej publiczności zapoznanie się z Dhammą. Jego przedwczesna śmierć w 1968 spowodowała znaczne spowolnienie rozprzestrzeniania się buddyzmu w Polsce. Misiewicz zaś był redaktorem czasopisma buddyjskiego „Ehi passiko” w języku polskim, jak również korespondentem Pali Buddhist Union, z siedzibą przy ulicy Gwardii Ludowej 12/23, w Radomiu.