Dzięki amnestii udzielonej byłym powstańcom stosownie do postanowień Pokoju w San Stefano, odzyskał wolność i powrócił do niepodległej już Bułgarii. W 1882 ukończył studia w Instytucie Pedagogicznym w Moskwie, po czym pracował jako nauczyciel w Szumenie (1882-1884), Warnie (1884-1885), Kiustendile (1888–1895) i Sofii (1898–1901). W latach 1895–1898 był członkiem komitetu naukowego przy Ministerstwie Oświaty Narodowej. Pisał podręczniki i przewodniki metodyczne, założył czasopismo "Przegląd Szkolny" (bułg. Училищен преглед), które ukazywało się w latach 1896–1949. W latach 1903–1908 pełnił funkcję dyrektora Biblioteki Narodowej w Sofii. Wraz z Zacharim Stojanowem stworzył podwaliny współczesnej bułgarskiej prozy wspomnieniowej. Napisał m.in. "Przeszłość. Beletrystyczne i historyczne szkice z dziedziny bułgarskich ruchów z lat 1870-1877" (bułg. Миналото. Белетристични и исторически очерки из областта на българските движения от 1870-1877 година) w czterech tomach. Był ojcem generała Władimira Zaimowa.
Kategoria:Bułgarscy pisarze Kategoria:Pisarze związani z Moskwą Kategoria:Pisarze związani z Płowdiwem Kategoria:Pisarze związani z Sofią Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1932 Kategoria:Uczestnicy powstania kwietniowego