15 czerwca 1581 król Stefan Batory nadał Olicie (prawobrzeżnej; Pierwszej) prawa miejskie (lokacja na prawie magdeburskim). Olita położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie trockim województwa trockiegoНациональный атлас Беларуси, Mińsk 2002, s. 266–267.. W czasach przedrozbiorowych w Olicie znajdowała się ekonomia królewska. Z czasem Olita rozrosła się na drugim brzegu Niemna (Olita II); część ta funkcjonowała jako przedmieście Olity (I).
W 1795 roku, po III rozbiorze Polski miasto Olita zostało podzielone granicą zaborców na dwie części, a zarazem na dwa odrębne miasteczka. Zachodnia część Olity (Olita II) wraz z Suwalszczyzną należała do Prus, a wschodnia (Olita I) do Rosji. Po klęsce Napoleona Rosja zajęła obie części Olity, jednakże różnice administracyjne zostały zachowane. Miasto zachodnie (Olita II) od 1815 należała do Kongresówki (gubernia augustowska, a od 1867 suwalska, powiat kalwaryjski), natomiast wschodnie (Olita I) do powiatu trockiego w guberni wileńskiej. Odrębność Kongresówki zlikwidowano dopiero po upadku powstania styczniowego (1863). W 1870 roku, w ramach ukazu carskiego, Olita (II) została pozbawiona statusu miasta i włączona jako osada do wiejskiej gminy OlitaPostanowienie z 27 lutego (11 marca) 1870, ogłoszone 19 (31) maja 1870 (Dziennik Praw, rok 1870, tom 70, nr 241, s. 93).