Bałucki nie walczył w powstaniu styczniowym, jednak aktywnie uczestniczył w organizacjach spiskowych w Galicji, wspierając stronnictwo czerwonych. Spędził za tę działalność rok w austriackim więzieniu (aresztowany pod koniec 1863). W latach 1865–1866 mieszkał w Warszawie, po czym przeniósł się do Krakowa. Był prezesem wydziału Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie w 1885Pamiętnik Sokoła Krakowskiego 1885-1896, Kraków 1896, s. 6..
Debiutował w latach 1861–1863 poematami inspirowanymi folklorem. Jego pierwsze powieści, takie jak (1864) i (1866), krytykowały z radykalnej perspektywy działalność spiskową sprzed 1863 roku i samo powstanie. Wkrótce jednak, podobnie jak inni pisarze galicyjscy, przeszedł na pozycje pozytywistyczne, propagując hasła umiarkowanego rozwoju i zaradności. Wraz z Alfredem Szczepańskim współredagował w latach 1867–1868 tygodnik dla kobiet „Kalina”. Od 1869 do 1873 pisał do dziennika „Kraj” cotygodniowe felietony pt. Tygodnik krakowski. W tym też okresie napisał powieści tendencyjne, m.in. Błyszczące nędze (1870) i (1874), oraz komedie, w których piętnował snobizm i próżniactwo mieszczaństwa i arystokracji, np. Radcy pana radcy (1871), Polowanie na męża (1869) i Pracowici próżniacy (1871).