Inauguracyjny pojedynek międzypaństwowy „Biało-Czerwoni” rozegrali zatem dopiero 18 grudnia 1921 na stadionie Hungária körúti w Budapeszcie, w towarzyskim meczu przeciwko Węgrom, zakończonym porażką 0:1.
Pierwsze zwycięstwo Polacy odnieśli 28 maja 1922 w towarzyskiej potyczce na Stadionie w Sztokholmie nad Szwecją (2:1), a historyczną premierową bramkę strzelił z rzutu karnego Józef Klotz. 20 kwietnia 1923 PZPN stał się członkiem FIFA podczas kongresu tej organizacji w Genewie. W maju 1924 r. reprezentacja Polski zadebiutowała na światowej imprezie – Letnich Igrzyskach Olimpijskich. W Paryżu rozegrała jedno spotkanie, ulegając Węgrom 0:5. W październiku 1933 r. „Biało-Czerwoni” po raz pierwszy przystąpili do eliminacji mistrzostw świata, rywalizując z Czechosłowacją. W pierwszym spotkaniu na warszawskim Stadionie WP lepsi okazali się goście, zwyciężając 2:1 (bramkę dla Polski zdobył Henryk Martyna z rzutu karnego). Ministerstwo Spraw Zagranicznych zakazało piłkarzom wyjazdu do Pragi na mecz rewanżowy.