Władysław Chajec (ur. 1904, zm. 1986) – polski rzeźbiarz-artysta ludowy
Urodził się w 1904 roku w Stanach Zjednoczonych. W wieku 7 lat wraz z ojcem, matką i bratem powrócił do Polski i zamieszkał we wsi Kamienica Górna, położonej nieopodal Brzostku (woj. podkarpackie). Ukończył zaledwie 3 klasy szkoły powszechnej. Wiedzę i doświadczenia artystyczne zdobywał jako samouk. Gospodarował na niewielkim gospodarstwie. Niektórzy twierdzą, że zaczął tworzyć pod wpływem bolesnych przeżyć osobistych, w wieku ok. 60 lat (śmierć żony i dziecka, rozstanie z drugą żoną). Niewątpliwe jest jednak, że już wcześniej Chajec rzeźbił ozdoby i zabawki ludowe. Za pierwszą kompozycję rzeźbiarską uważa się wykonaną na początku lat 50. Pasyjkę, którą zawiesił na drzewie nieopodal chałupy.
Uznany jest za jednego z najwybitniejszych polskich rzeźbiarzy ludowych po II wojnie światowej. Za jego odkrywców uważa się Jadwigę i Anatoliusza Czerepińskich, którzy umieścili artykuł o nim w "Polskiej Sztuce Ludowej", w 1961 roku. Publikacja ta dała początek zainteresowaniom dziełami Chajca placówek muzealnych i prywatnych kolekcjonerów. Jego rzeźby dotarły także za granicę (m.in. w 1973 r. na wystawę Polska dzisiejsza w Stanach Zjednoczonych). W jego twórczości przeważały trzy wątki: sakralny, historyczny i obyczajowy.