Ponadto, miał on być eksperymentalnie uzbrojony w 9-calowe "działo podwodne" (submarine gun), wystrzeliwujące pocisk pod wodą, lecz projekt tego działa, o wątpliwej skuteczności, został zarzucony w styczniu 1863, jeszcze przed wodowaniem.
Napęd, nietypowo dla okrętów rzecznych, stanowiły 4 czterołopatowe żelazne śruby średnicy 213 cm (7'). Napędzane były przez cztery silniki parowe o średnicy cylindrów 38 cm (15') i skoku 61 cm (24'), przy tym po dwie maszyny pracowały na wspólny wał, napędzający parę śrub (taki sam napęd otrzymały jedynie monitory typu Marietta i podobny typu Milwaukee). Okręt miał cztery kotły i 3 stery.
We wrześniu 1863 prowadzone były próby okrętu, lecz został przyjęty do służby dopiero 18 lutego 1864, po poprawkach mających na celu m.in. wzmocnienie kadłuba. Pierwszym dowódcą był Acting MasterOdpowiednik porucznika, mianowany na czas wojny George W. Browne (do marca 1865), następnie Acting Master John Powell do końca wojny..
„Ozark” wziął udział tylko w jednej większej akcji bojowej - ekspedycji na Red River admirała Davida Dixona Portera od 12 marca do 22 maja 1864.