W późnych latach 70. uczył filmoznawstwa w Kalifornii razem z Manny Farber, Jeanem-Pierre'em Gorinem i Jonathanem Rosenbaumem. Pod koniec dekady powrócił do Wielkiej Brytanii, gdzie zapoczątkował serię miażdżących ataków na oparte na lingwistyce teorie filmowe, które zdominowały filmowe środowisko akademickie w poprzedniej dekadzie.
Poglądy socjologiczno-polityczne Durgnata cechowała sympatia dla klasy pracującej, amerykańskiej kultury popularnej i wyraźna niechęć do lewicowych intelektualistów których oskarżał o zakamuflowany drobnoburżuazyjny konserwatyzm i upolitycznienie krytyki filmowej; sam nie pozwalał sobie na eksponowanie własnych, lewicowych poglądów we własnej twórczości.
Dorobek Durgnat napisał m.in. Films and Feelings (1967), A Mirror for England: British Movies from Austerity to Affluence (1970) i The Strange Case of Alfred Hitchcock (1974). Pisał również o Luisie Buñuelu, Jeanie Renoirze, Georges'u Franju i Kingu Vidorze. Pośmiertnie wydano jego szkic o Psychozie Hitchcocka. Pisał do takich gazet jak Films and Filming, Movie, Time Out i Film Comment oraz wielu innych, i często wykładał w wielu akademickich instytucjach, w ostatnich latach życia na gościnnych wykładach na University of East London.
Linki zewnętrzne Oficjalna strona
Kategoria:Brytyjscy dziennikarze Kategoria:Brytyjscy krytycy filmowi Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2002