W tym okresie samodzielne pozostały jedynie Republika Raguzy i zamieszkałe przez plemiona Czarnogórców niedostępne tereny w górach Łowczen.
Dopiero w miarę upadku imperium osmańskiego, w okresie od powstania w Serbii na początku XIX wieku do wojen bałkańskich na początku XX wieku, narody Słowian południowych stopniowo wyzwoliły się spod okupacji tureckiej. Po rozpadzie monarchii austro-węgierskiej w 1918 terytoria Słoweńców, Chorwatów, Serbów, Bośniaków, Czarnogórców i Macedończyków objęło państwo jugosłowiańskie. W założeniu miało ono być wspólnym państwem południowych Słowian (jug „południe”, slavija „słowiańszczyzna”), w rzeczywistości jednak w okresie międzywojennym było dyktaturą realizującą interesy serbskie, a po II wojnie światowej – osobistą dyktaturą Józefa „Broza” Tity. XX wiek u Słowian południowych przebiegł pod znakiem antagonizmów między ich narodami, wśród których na pierwszy plan wybił się antagonizm chorwacko-serbski. Antagonizmy te doprowadziły ostatecznie do rozpadu Jugosławii w ciągu ostatnich dziesięcioleci, czemu również towarzyszyły konflikty zbrojne – wojny chorwacko-boszniacko-serbskie w Chorwacji i w Bośni i Hercegowinie.