Barokowi twórcy równie chętnie sięgali do motywu Judyty. Istnieją dwa główne rodzaje odwołań: ukazywanie fragmentów historii biblijnej, najczęściej momentu zabójstwa albo, rzadziej, Judyty zwycięskiej, prezentującej trofeum. Wśród nich wyróżnia się szczególnie obraz Artemizji Gentileschi przedstawiający brutalny moment zabójstwa. Judytę malowali również Caravaggio, Rubens, Lavinia Fontana, Guido Reni. Później motyw stracił na znaczeniu, choć odwoływali się do niego np. Camille Corot i Horace Vernet. Gustav Klimt na obrazach Judyta I i Judyta II ukazał Judytę jako femme fatale, która uwodzi mężczyzn, a następnie doprowadza ich do zgubyT. Pauli, Klimt, HPS, Warszawa 2006, ISBN 9788360529201, s. 50-51..
W 1840 r. powrócił do niego Friedrich Hebbel w tragedii Judyta. Przedstawił tam niezgodną z biblijnym przekazem wizję zwycięstwa Judyty. Nie była już cnotliwą wdową działającą zgodnie z boską wolą, ale została ukazana jako kobieta niespełniona, swoista femme fatale. Zamiast, jak w opowieści biblijnej, być waleczną wdową zabijającą Holofernesa, jest ofiarą gwałtu i urażonej ambicji zabijającą w poczuciu krzywdy i bezsilności2.Ibidem.
W 1716 r. Antonio Vivaldi napisał oratorium Judyta triumfująca.
Zobacz też Motyw Judyty i Holofernesa w malarstwie Przypisy
Linki zewnętrzne
Księga Judyty w Biblii Tysiąclecia, biblia.deon.pl [dostęp 2025-06-08].
Judyty, księga Kategoria:Septuaginta