Twórcą i pierwszym realizatorem tej polityki był prezydent Juho Kusti Paasikivi (1946–1956), a jej kontynuatorem Urho Kekkonen (1956–1982). W literaturze akademickiej ich podejście określa się jako linię Paasikiviego–Kekkonena (). Finlandyzacja zakończyła się formalnie wraz z akcesją Finlandii do NATO 4 kwietnia 2023 roku, po rosyjskiej inwazji na Ukrainę.
Geneza Finlandyzacja była konsekwencją położenia geopolitycznego Finlandii i doświadczeń wojennych XX wieku. W wojnie zimowej (1939–1940) Finlandia obroniła niepodległość, ale straciła ok. 11% terytorium, w tym Karelię i Wyborg. W wojnie kontynuacyjnej (1941–1944) Finlandia walczyła u boku III Rzeszy, próbując odzyskać utracone terytoria. Rozejm z 1944 roku, a następnie traktat paryski z 1947 roku potwierdziły straty terytorialne, nałożyły na Finlandię reparacje wojenne w wysokości 300 milionów dolarów w złocie (spłacone do 1952 roku) oraz ograniczyły liczebność fińskich sił zbrojnych.