Sformułowali także teorię analogii – formy językowe zmieniają się w sposób nieumotywowany fonetycznie, poprzez podobieństwo do innych form.

Cechą charakterystyczną szkoły młodogramatyków był historyzm. Hermann Paul stwierdził: „Uważa się, że jakoby prócz historycznego istniał jeszcze inny naukowy sposób rozpatrywania języka… Lecz to, co się uważa za niehistoryczne, lecz jednak naukowe badanie języka, jest w gruncie rzeczy niczym innym, jak tylko niedoskonałym historycznym sposobem badawczym. (…) Skoro bowiem wykroczy się poza zwykłe konstatowanie szczegółów, gdy tylko spróbuje się uchwycić związki zależności, wkracza się – chociażby nieświadomie – na grunt historyczny”.

Zasługi i kontrowersje Młodogramatycy pozostawili po sobie spuściznę w postaci wielu prac opisujących szczegółowo określone zjawiska językowe (fonetyczne, gramatyczne) w aspekcie historycznym. Do ich zasług należy zaliczyć wprowadzenie ścisłych metod opisu językowego, koncentrowanie się na badaniu języka mówionego, odrzucenie rozumienia języka jako organizmu.