Wśród slalomistów lepsi okazali się jedynie Włoch Alberto Tomba oraz Paul Accola ze Szwajcarii. Trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej slalomu zajmował także w sezonach 1996/1997 i 1998/1999. W pierwszym przypadku plasował się za Austriakami: Thomasem Sykorą i Thomasem Stangassingerem, a dwa lata później wyprzedzili go tylko Stangassinger oraz Jure Košir ze Słowenii.
W 1985 wystąpił na mistrzostwach świata w Bormio, zajmując piętnaste miejsce w slalomie. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Crans-Montana był siódmy w kombinacji, a rywalizacji w slalomie nie ukończył. W lutym 1988 startował na igrzyskach olimpijskich w Calgary, gdzie jego najlepszym wynikiem było dziewiąte miejsce w kombinacji. Największy sukces w karierze osiągnął podczas rozgrywanych w 1992 roku igrzysk olimpijskich w Albertville, gdzie zdobył złoty medal w slalomie. Po pierwszym przejeździe Norweg zajmował pierwszą pozycję, uzyskując najlepszy czas. W drugim przejeździe zanotował szósty wynik, co jednak wystarczyło do zwycięstwa z przewagą 0,28 sekundy nad Tombą i 0,46 sekundy nad Austriakiem Michaelem Tritscherem. Był to jedyny medal wywalczony przez Jagge na międzynarodowej imprezie tej rangi. Równocześnie był to też pierwszy w historii medal olimpijski wywalczony w tej konkurencji przez reprezentanta Norwegii.