Autor omawiał w nim założenia planu „Z”, kwestionując tezy propagandy komunistycznej, iż Polska w 1939 nie miała planu na wypadek wojny z Niemcami. Od 1961 do 1977 kierował działem historycznym tygodnika „Stolica”. W 1972 opublikował książkę Wojna polska 1939, w której m.in. bronił postępowania rządzącego Polską obozu sanacji w trakcie wojny obronnej oraz polityki zagranicznej prowadzonej przez Józefa Becka.
Leszek Moczulski podawał, że w latach 50. nawiązał kontakt z osobami z przedwojennego środowiska piłsudczyków, mających tworzyć konspiracyjny „nurt niepodległościowy” (m.in. z generałem Romanem Abrahamem). Według niego w połowie lat 60. został kierownikiem Akcji Historycznej „nn”. W 1973 wziął udział w pracach nad powołaniem Konwentu (weszli do niego też Romuald Szeremietiew, Andrzej Szomański, Ryszard Zieliński i Restytut Staniewicz). Konwent zadeklarował się jako komórka „nn” prowadząca do powołania jawnego ruchu politycznego, jego założenia Leszek Moczulski przedstawił 11 listopada tego samego roku w Poznaniu na zebraniu uczestników w prywatnym mieszkaniu. W 1976 opracował dokumenty programowe (Program 44 i Memoriał) w ramach działań prowadzących do utworzenia jawnej organizacji. Uczestniczył też w pracach nad powołaniem tajnego Nurtu Niepodległościowego (NN), wszedł w skład jego kierownictwa (Rombu).