Bitwa 15 kwietnia 1509 roku francuska armia (30 000 żołnierzy) dowodzona osobiście przez króla Ludwika XII opuściła Mediolan i najechała terytorium Republiki Weneckiej. By powstrzymać pochód najeźdźczej armii Wenecjanie skoncentrowali w pobliżu Bergamo liczną armię złożoną z najemników, którą wspólnie dowodzili dwaj kuzyni z rodu Orsinich – Bartolomeo d’Alviano i Niccolò Orsini. Od władz weneckich obaj wodzowie otrzymali instrukcję by unikali otwartej bitwy z idącymi naprzód Francuzami i w najbliższych tygodniach ograniczali się jedynie do wojny partyzanckiej opartej na licznych niewielkich potyczkach.
9 maja Ludwik XII przeprawił swą armię przez Addę pod Cassano d’Adda. W tym czasie Alviano i Pitigliano (łącznie 15 000 żołnierzy) obozowali wokół miasta Treviglio i sprzeczali się co do dalszego sposobu prowadzenia walki z Francuzami, gdyż Alviano chciał atakować nie zważając na otrzymane rozkazy. W końcu ustalili, że ruszą na południe w kierunku rzeki Pad w poszukiwaniu lepszych pozycji.