W 409 roku został wybrany biskupem Noli i rozpoczął działalność charytatywną, która umocniła się pod najeździe Wizygotów na Italię w 410 roku. Skupiał się na wykupywaniu ludzi z niewoli, a zgodnie z legendą, gdy już nie miał środków, sam przebrał się za niewolnika i sprzedał samego siebie. Zmarł 22 czerwca 431 roku. Jego szczątki spoczęły obok kościoła św. Feliksa, jednak w XI wieku zostały przeniesione na Wyspę Tyberiadzką, a następnie do Sutery.
Twórczość i poglądy Był jednym z najpłodniejszych wczesnochrześcijańskich epistolografów, bowiem napisał 50 listów, utrzymując korespondencję z Augustynem z Hippony, Alipiuszem z Tagasty, Hieronimem ze Strydonu, Marcinem z Tours, Ambrożym z Mediolanu, Sulpicjuszem Sewerem, Pammachiuszem, Amandem z Bordeaux i Delfinem z Bordeaux.
Jego twórczość obejmowała także poezję: napisał 35 utworów religijnych, 14 wierszy ku czci Feliksa z Noli, panegiryk na cześć Jana Chrzciciela oraz pierwsze chrześcijańskie epitalamium z okazji ślubu Juliana z Eklanum. Napisał także panegiryk na cześć cesarza Teodozjusza Wielkiego, ale utwór zaginął. W swojej korespondencji z Auzoniuszem podkreślał rolę poezji w życiu mniszym.