Po wybuchu II wojny światowej pracownik przemysłu lotniczego we Francji, gdzie w firmie Bronzavia w Paryżu pracował nad modernizacją francuskich samolotów myśliwskich. Po upadku Francji przedostał się do Anglii, gdzie w listopadzie 1940 roku został powołany w skład Polskiej Grupy Ekspertów, w marcu 1941 roku został kierownikiem działu aerodynamiki i wytrzymałości kanadyjskiej wytwórni samolotów De Havilland. Również w 1941 roku przygotował dla National Advisory Comittee for Aeronautics opracowanie dotyczące zagadnień transportu lotniczego z wykorzystaniem szybowców. W następnych latach współpracował z Wacławem Czerwińskim nad odtworzeniem dokumentacji projektowej szybowca WWS-1 Salamandra i zbudowaniem jego kanadyjskiej wersji oznaczonej jako DHC "Sparrow". W latach 1944–1945, wspólnie z Wsiewołodem Jakimiukiem opracował wstępny projektu samolotu wielozadaniowego De Havilland Canada DHC-2 Beaver, oraz samolotu szkolnego De Havilland Canada DHC-1 Chipmunk dla brytyjskiego RAF.
W 1946 osiadł na stałe w USA, gdzie stał się jednym z pionierów amerykańskiego przemysłu śmigłowcowego. W latach 1946–1947 pracował w Jet Helicopter Corp.