Bitwa pod Gransee (zwana także bitwą pod Schulzendorf) miała miejsce w sierpniu 1316 r. w trakcie walk pomiędzy księstwami niemieckimi na północy kraju (tzw. północnoniemiecka wojna margrabiów – niem: Norddeutscher Markgrafenkrieg).
W bitwie zmierzyły się połączone wojska Księstwa Meklemburgii i Królestwa Danii z siłami Marchii Brandeburskiej. Bitwa pod Gransee była decydującą batalią w trakcie wojny a jej wynik doprowadził do zawarcia pokoju w Templinie w dniu 28 listopada 1317 r.
Bezpośrednią przyczyną konfliktu stał się spór dynastyczny o władzę w Stargardzie po śmierci córki margrabiego Albrechta III Beatrix w roku 1314.
W roku 1316 po atakach margrabiego brandenburskiego Waldemara Wielkiego, władcy meklemburscy rozpoczęli cykliczne wypady zbrojne do Marchii Brandenburskiej. Po jednej z kolejnych wypraw meklembursko-duńskich dowodzonej przez księcia Henryka II, która dotarła w rejon Gransee, margrabia brandenburski zebrał swoje siły w Gransee, przygotowując się do bitwy.