W 1948 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Sankt Moritz, gdzie był czternasty w slalomie, a rywalizacji w zjeździe nie ukończył. Największe sukcesy w karierze osiągnął podczas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Aspen. Zwyciężył tam w zjeździe i gigancie, a w slalomie był drugi za Szwajcarem Georges’em Schneiderem. Walkę o zwycięstwo przegrał o zaledwie 0,3 sekundy; trzecie miejsce zajął Norweg Stein Eriksen. W tym samym roku zdobył też mistrzostwo Ameryki Północnej oraz wygrał zawody Lauberhornrennen. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Oslo w 1952 roku, gdzie zwyciężył w zjeździe. Był to pierwszy w historii złoty medal olimpijski dla Włoch w narciarstwie alpejskim. Na tych samych igrzyskach był też czwarty w slalomie i gigancie. Walkę o medal przegrywał odpowiednio z Norwegiem Guttormem Berge (o 0,1 sekundy) oraz z Austriakiem Tonim Spissem (o 0,3 sekundy). Po zakończeniu igrzysk w Oslo podpisał kontrakt z firmą produkującą sprzęt narciarski, co zgodnie z panującymi wtedy przepisami czyniło go zawodowcem. W 1954 roku został za to zdyskwalifikowany przez Włoską Federację Sportów Zimowych, co efektywnie zakończyło jego karierę narciarską.