Gilewicz uszkodził jeden z nich. 28 czerwca zestrzelona została załoga sierż. Solski i por. Tadeusz Lepszy. Niedługo potem sierż. Solski już po raz drugi uciekł z niewoli. Podstawą dobrych wyników 5 eskadry była ścisła współpraca z 21 eskadrą niszczycielską, która dysponowała ciężkimi dwusilnikowymi bombowcami niemieckimi typu Gotha G-4 i Friedrischafen G-3. Od 22 czerwca do końca tego miesiąca eskadra wykonała jeszcze ponad 20 zadań bojowych.
W lipcu aktywność eskadry nie spadała. Początkowo bazowała w Berezowicy, w majątku Kurażewo, a 18 lipca przegrupowana została na lotnisko Lewandówka pod Lwowem. Faktycznie w Lewandówce pozostał rzut powietrzny wraz z obsługa techniczna. Grupą tą dowodził por. pil. Władysław Kalkus. Pozostała część personelu technicznego pod dowództwem por. Juliana Gilewicza odeszła do Przemyśla. Startując ze Lwowa, wspólnie z 15 eskadrą myśliwską i 21 eskadrą niszczycielską, samoloty eskadry niemal bez przerwy atakowały oddziały konne Siemiona Budionnego.