thumb|240px|Bitwa pod oblężonym Turynem (mal. Jan van Huchtenburg, 1712) Bitwa pod Turynem – starcie zbrojne, które miało miejsce 7 września 1706 pod oblężonym miastem podczas hiszpańskiej wojny sukcesyjnej.
Było to decydujące zwycięstwo armii sprzymierzonych dowodzonej przez księcia Eugeniusza Sabaudzkiego i księcia Sabaudii Wiktora Amadeusza II. Zakończyło oblężenie Turynu przez Francuzów i wraz z utratą Mediolanu zapoczątkowało wycofywanie ich wojsk z północnych Włoch.
Wprowadzenie
Broniony przez Sabaudczyków Turyn oblegany był od maja 1706 przez francuską armię generała La FeuilladePrzez Małą encyklopedię wojskową (dz. cyt. w bibliografii) błędnie podany jako La Feuillard.. Osłaniająca te działania druga armia francuska pod dowództwem księcia de VendômeOd 8 lipca wskutek niełaski króla zastąpiony jako głównodowodzący wojsk na froncie północnowłoskim przez księcia Filipa Orleańskiego z marszałkiem de Marsin jako doradcą. i marszałka de Marsin blokowała nad Adygą cesarską armię pod wodzą księcia Eugeniusza Sabaudzkiego idącą Turynowi na odsiecz. Na początku lipca ks. Eugeniusz przeprawił większość swych wojsk na prawy brzeg Padu i wymanewrowując 43 tys. Francuzów de Marsina, ostatecznie 28 sierpnia na południe od Turynu połączył się pod Carmagnolą z niewielką (6 tys.