thumb|170px|Stanisław Żółkiewski thumb|170px|Stanisław Koniecpolski thumb|170px|Stanisław Rewera Potocki thumb|170px|Jerzy Sebastian Lubomirski thumb|170px|Stefan Czarniecki thumb|170px|Jan Sobieski (portretowany już jako król Polski, po wiktorii wiedeńskiej) thumb|170px|Stanisław Jabłonowski thumb|170px|Jan Klemens Branicki thumb|170px|Wacław Rzewuski Hetman polny koronny – jedna z najwyższych funkcji w wojsku polskim w okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
Wkrótce po ustanowieniu instytucji hetmana, została ona podzielona na dwie funkcje o oddzielnych kompetencjachMaciej Franz, Wojskowość Kozaczyzny Zaporoskiej w XVI–XVII wieku, Toruń 2004, s. 29-30..
Hetman wielki w czasie pokoju pozostawał przy dworze zajmując się ogólną administracją i strzegąc interesów wojska.
Głównym zadaniem hetmana polnego koronnego była ochrona południowo-wschodnich kresów ukrainnych Rzeczypospolitej przed najazdami z sąsiednich państw. Był on bezpośrednim zwierzchnikiem oddziałów obrony potocznej, a później żołnierzy kwarcianych. Hetmani polni odpowiadali za wywiad, rozpoznanie i prowadzenie doraźnych walk (np. z Kozakami lub Tatarami). W trakcie bitwy pod zwierzchnictwem hetmana wielkiego dowodzili mniej prestiżowym lewym skrzydłem, a w razie jego braku przejmowali dowództwoZdzisław Żygulski, Hetmani Rzeczypospolitej, Kraków 1994, s.