Mimo to, bansuri przez wieki było instrumentem ludowym, używanym do akompaniamentu i wykonywania prostych melodii tanecznych. Aż do lat 40. XX w. miało sześć otworów palcowych i długość nie przekraczającą 40 cm. Człowiekiem, który wprowadził bansuri do indyjskiej muzyki klasycznej był wirtuoz i innowator bansuri – Pt Pannalal Ghosh (1911–1960). Zaproponowane przez niego zmiany konstrukcyjne polegały na dodaniu, do sześciu istniejących, siódmego otworu palcowego, co zaowocowało zwiększeniem skali instrumentu oraz użyciu do jego produkcji znacznie większych niż dotychczas tub bambusowych. Dzięki temu, bansuri zmieniło rejestr z sopranowego na tenorowy a nawet basowy i zyskało swoje obecne – głębokie i melancholijne brzmienie. Eksperymentując z różnymi materiałami i rozmiarami instrumentu, Pt Pannalal Ghosh ostatecznie uznał za najbardziej właściwy bambusowy flet poprzeczny z siedmioma otworami palcowymi, długości 32 cali, z toniką przypadającą na dźwięk E (według zachodniego nazewnictwa: H-dur). Ten rozmiar bansuri do dziś jest w indyjskiej muzyce klasycznej uznawany za podstawowy.