Benitoit – minerał z grupy krzemianów pierścieniowych. Należy do grupy minerałów wyjątkowo rzadkich.
Właściwości Pokrój jego kryształów jest piramidalny, do 3 cm wielkości, występuje także w skupieniach tabliczkowych oraz ziarnistych; kryształy wrosłe i narosłe; Zawiera 33,2% z baru i 11,5% z tytanu; W promieniach ultrafioletowych wykazuje silną niebieską fluorescencję; Wykazuje dwójłomność na poziomie 0,047; W świetle przechodzącym okazuje pleochroizm w odcieniach niebieskich i purpurowych; Dzięki charakterystycznym barwom pleochroicznym łatwo odróżnić go od szafiru; Dyspersja wynosi 0,046; Przezroczysty lub przeświecający; Rozszczepienie w jednym kierunku, niewyraźne; Wykazuje przełam od muszlowego do nierównomiernego;
Historia i odkrycie Benitoit został odkryty w 1907 roku przez poszukiwacza Jamesa M. Coucha na , w Kalifornii, mniej więcej w połowie drogi między San Francisco a Los Angeles. Couch początkowo sądził, że odkryty minerał jest szafirem, ponieważ miał podobny kolor. W 1909 roku próbka została przesłana na Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley, gdzie mineralog ustalił, że jest to nieznany wcześniej minerał. Szafir (korund) ma twardość 9 w skali Mohsa, natomiast benitoit jest znacznie bardziej miękki, co wykluczyło tę możliwość.