Jurysdykcję nad nią objęło Ministerstwo Oświaty w Wiedniu.
Po przejściu Wojciecha Kornelego Stattlera na emeryturę w 1857 roku pierwszoplanową postacią w szkole został Władysław Łuszczkiewicz. Będąc jednym z prekursorów badań nad polską historią sztuki, organizował dla swych studentów wycieczki artystyczno-naukowe. Obserwacja natury i żywego modela stała się obowiązującą metodą nauczania, którą stosował też Henryk Kossowski, od 1847 roku profesor rzeźby.
Osobowości Wojciecha Kornelego Stattlera i Władysława Łuszczkiewicza ukształtowały oblicze Szkoły Rysunku i Malarstwa. Wychowankiem właśnie tych dwóch pedagogów był Jan Matejko, który w szkole kształcił się w latach 1851–1858J. Grabowska, Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie. Kronika wydarzeń 1818–2018, dz. cyt., s. 440–441; M. Pilikowski, Piękna historia, dz. cyt., s. 76–97..
Szkoła Sztuk Pięknych (1873–1900) W 1873 roku Szkoła Rysunku i Malarstwa została odłączona od Instytutu Technicznego. Uzyskała niezależność jako Szkoła Sztuk Pięknych.