wszystkie przejazdy z niżej umieszczonymi przewodami muszą mieć bramki uniemożliwiające wjazd pojazdów drogowych przekraczających dopuszczalne gabaryty). W Indiach na niektórych liniach stosuje się sieć zawieszoną na wysokości umożliwiającej przewożenie dwóch kontenerów „jeden na drugim”.
Standardowa wysokość sieci trakcyjnej (wysokość konstrukcyjna) na słupie to zwykle 1,4–1,8 m (dane dla linii dużych prędkości). W sieciach lekkich wieszaki umieszcza się zwykle co 9 m (w Polsce 7–8 m), ale istnieją sieci typu lekkiego z wieszakami zagęszczonymi do 4,5 m (np. LGV Sud-Est). Wieszaki w sieciach „normalnych” (z dwoma przewodami jezdnymi) mogą utrzymywać jeden albo dwa przewody, zależnie od zasady przyjętej przez poszczególne koleje. Typowe przęsła sieci (fragmenty przewodów między sąsiednimi słupami trakcyjnymi) wynoszą od 50 m na liniach Shinkansen do 65 m na liniach NBS (Neubaustrecke) w Niemczech.
Klasyfikacja Przewody trakcyjne klasyfikuje się w zależności od parametrów konstrukcyjnych i użytkowych.
Ukształtowanie Ze względu na ukształtowanie wyróżnia się dwie podstawowe grupy przewodów trakcyjnych: sieć prostą (lub płaską) – składającą się wyłącznie z przewodu jezdnego sieć z liną lub linami nośnymi – przewód jezdny zawieszony jest do liny nośnej za pomocą wieszaków