Termin biblioterapia został wprowadzony na początku XX wieku. Po raz pierwszy użyty został w 1916 roku przez Samuela Mc Crothersa w „Atlantic Month”. W kolejnych latach pojęcie to zaczęło funkcjonować w literaturze anglojęzycznej oraz w praktyce klinicznej i edukacyjnej. W 1920 hasło znalazło się w oksfordzkim słowniku języka angielskiego.
W drugiej połowie XX wieku biblioterapia została opisana w ujęciu naukowym, a jej metody zaczęto systematyzować i stosować w różnych obszarach pracy pomocowej.
Cele biblioterapii Celem biblioterapii jest poprawa funkcjonowania psychicznego i społecznego jednostki poprzez kontakt z odpowiednio dobranym tekstem. W zależności od rodzaju i kontekstu stosowania biblioterapia może realizować cele terapeutyczne, rozwojowe, profilaktyczne oraz edukacyjne.
Do najczęściej wskazywanych celów biblioterapii należą: