right|400px|Marsz dziesięciu tysięcy. Klearchos ze Sparty (ok. 450 p.n.e.-401 p.n.e.) był jednym z wybitniejszych dowódców najpierw spartańskich, podczas wojny peloponeskiej, a później jako wódz najemników. Zginął w 401 r. p.n.e., podstępnie zamordowany przez Persów, gdy dowodził najemnikami wspierającymi uzurpatora do tronu perskiego, Cyrusa Młodszego, tymi samymi, którzy zdobyli sławę podczas słynnego marszu dziesięciu tysięcy.
Klearchos w latach 412-408 p.n.e. dowodził spartańskim garnizonem w Dekelei, po czym w roku 408 p.n.e. powierzono mu placówkę w Bizancjum, która jednak niebawem przeszła w ręce Ateńczyków, podczas nieobecności Klearchosa. Z tego powodu, a także w wyniku zatargów z wpływowym wodzem spartańskim – Lizandrem, popadł w niełaskę w rodzimej Sparcie. Jednakże już w 403 r. p.n.e. ponownie objął dowództwo w Bizancjum, gdzie podjął próbę ustanowienia samodzielnych rządów, opierając się na najemnikach i odmawiając tym samym posłuszeństwa Sparcie.