Na mocy porozumienia Francja i Wielka Brytania zakończyły odwieczne spory kolonialne. Jednym z najważniejszych postanowień entente cordiale było pozostawienie wolnej ręki wpływom angielskim w Egipcie i wpływom francuskim w Maroku. Oprócz tego doprecyzowano granice pomiędzy koloniami obu państw w Afryce (m.in. w Gwinei, Nigerii) oraz strefy wpływów w Azji (Syjam i Birma). Porozumienie nie zobowiązywało Wielkiej Brytanii do przystąpienia do wojny po stronie Francji. Narastające napięcie międzynarodowe skłoniło obie strony do zacieśnienia współpracy.
Podczas drugiego kryzysu marokańskiego szef francuskiego Sztabu Generalnego Auguste Dubail i dyrektor wydziału operacji wojskowych w War Office uzgodnili plany współdziałania w razie wojny. Memorandum podpisane w Paryżu 20 lipca 1911 zaznaczało, iż rozmowy, pozbawione urzędowego charakteru, nie mogą w żaden sposób wiązać żadnego z Rządów, miały jedynie na celu zbadanie pewnych podstawowych zagadnień oraz zapewnienie niezbędnych środków przygotowawczychThe Origins Of The World War Londyn 1923, t. 1, s. 291n, Les armées françaises dans la Grande guerre Paryż 1922, t. 1, s. 49..