skupiając „szczegółową i staranną uwagę” wobec „kwestii męczeństwa”, takiej jak korzyści i błogosławieństwa dla potencjalnego męczennika w następnym życiuDeLong-Bas, Natana J. (2004). Wahhabi Islam: From Revival and Reform to Global Jihad (First ed.). New York: Oxford University Press, USA. s. 252–3. .. Pisał, „tylko podczas i w dżihadzie jeden może umrzeć w ostatecznym szczęściu, w tym życiu jak w zaświatach. Porzucenie go, oznacza całkowite bądź częściowe wyzbycie się szczęścia”Peters, Rudolph (1996). Jihad in Classical and Modern Islam: A Reader. Princeton: Marcus Wiener. s. 48..
Islam szyicki Był skrajnie krytyczny wobec szyitów, uznając ich za „bankrutów religijnych”, „ludzi najbardziej pozbawionych moralności” i „źródło wszystkich nieszczęść w świecie islamskim”Muhammad Umar, ed. (1976). Ibn Taimiya's Struggle Against Popular Religion: With an Annotated Translation of His Kitab iqtida as-sirat al-mustaqim mukhalafat ashab al-jahim (druk). Walter de Gruyter. s. 361. .. Jego skrajna krytyka islamu szyickiego znalazła ujście w książce (, Minhaj as-Sunnah an-Nabawiyyah). W swojej pracy porównał do siebie;