Ibn Tajmijja (, pełne imię Taki ad-Din Abu al-Abbas Ahmad Ibn Abd al-Halim Ibn Tajmijja; ur. 22 stycznia 1263 w Harranie, zm. 26 września 1328 w Damaszku) – teolog, prawnik i sunnicki uczony muzułmański. W swoich pismach poruszał tematy religii i polityki, był zwolennikiem zbrojnego dżihadu. Brał udział w zdobyciu zdobyciu Akki przez mameluków, w wyprawie przeciw alawitom, w konfrontacji z Mongołami oraz w walkach z szyitami.
Życiorys Ibn Tajmijja urodził się 22 stycznia 1263 r. w Harranie (dzisiejsza Turcja) w rodzinie teologów. W roku 1268 w okresie inwazji mongolskiej, chroniąc się przed represjami rodzina Ibn Tajmijji przeniosła się do Damaszku, wówczas będącego pod władzą egipskich Mameluków. Jego ojciec, teolog oraz prawnik, przekazał synowi wiedzę na temat prawa hanbalickiego, uważanego za najbardziej „ortodoksyjne”, surowe prawo islamu sunnickiego. Obok hanbalizmu na Ibn Tajmijję wpłynęła druga surowa szkoła prawna: zahiryzm (literalizm).