thumb|Kobieta po 90. roku życia thumb|Setne urodziny thumb|Policjant przeprowadzający staruszkę przez ulicę w Warszawie, 1925 thumb|Dom seniora Magdalenka w Dusznikach-Zdroju thumb|Mural z wizerunkiem aktora Franciszka Pieczki, odsłonięty w 2016 ramach programu Oswajanie starości przy ul. Pięknej w Warszawie Starość – stan będący efektem starzenia się, ostatni okres życia u ludzi. Starość ma przede wszystkim wymiar biologiczny (fizjologiczny), lecz także poznawczy, emocjonalny i społeczny.
Starość w znaczeniu społecznym Granica między wiekiem średnim człowieka a starością jest płynna i zmieniała się w ciągu wieków. W czasach prehistorycznych ludzie dożywali 30 (neandertalczyk z Krapiny) – 35 lat (szkielety z Sima de los Huesos w Atapuerca). W starożytności człowiek 35–40-letni był uważany za człowieka starego. Średnia długość życia, a co za tym idzie "granica" starości na świecie bardzo wydłużyła się w XVIII, XIX oraz XX wieku, wraz z poprawą warunków życia, rozwojem medycyny oraz upowszechnieniem takich wynalazków jak np. kanalizacja, które podwyższały poziom higieny, oraz wynalezieniem szczepionek, które zapobiegały chorobom (zob.