Urodził się w 1672 w Owadowie Radomskim. Ochrzczony został w kościele parafialnym w Zakrzowie. Początkowo zamierzał poświęcić się służbie wojskowej, jednak w 1695 przyjął święcenia kapłańskie: „młode lata swoje w obozie polerował, dalsze w duchownym stanie Bogu poświęciwszy” (Nies. IV, 487).
Dokładne daty jego kariery duchownej nie są znane. W 1694 wstąpił do seminarium w Warszawie, prowadzonego przez księży misjonarzy, gdzie rozpoczął studia teologiczne. Brał udział z powodzeniem w dysputach i po roku nauk, odbywszy rekolekcje, został wyświęcony na kapłana przez biskupa chełmskiego Stanisława Jacka Święcickiego. Od razu też otrzymał prowizję na probostwo Świerże.
W 1695 został kanonikiem lwowskim. W tym okresie był plebanem w Rykach. W 1702 wojska szwedzkie zagrabiły wszystkie jego rzeczy, a dokumenty spaliły. W 1708 został kantorem przemyskim. W tym czasie był w posiadaniu prepozytur w Łęcznie, w Sokólu i Janowie. W tych latach ułatwiał też naukę swej bratanicy Antoninie (później z Jełowickich Niemiryczowej) w lwowskim klasztorze bernardynek.