W 1779, otrzymał tytuł „radcy zwyczajnego dworu” (Wirklicher Hofrath), a w 1810 został prezesem Akademii Nauk, które to stanowisko piastował do śmierci.

W latach 1765–1767 i 1769-1775 Sonnenfels był wydawcą pisma „Der Mann ohne Vorurtheil” („Człowiek bez Przesądu”). Pisał też o teatrze: Briefe über die Wienerische Schaubühne, gdzie skrytykował dominację postaci arlekina w teatrach Wiednia.

Sonnenfels przyczynił się walnie do zniesienia tortur w Austrii (1776).

Uniemożliwił Lessingowi zatrudnienie w Wiedniu z zazdrości, co wyszło na jaw i przysporzyło mu wrogów.

Ludwig van Beethoven dedykował Sonnenfelsowi sonatę fortepianową No. 15, Op. 28, wydaną drukiem w 1801.

Sonnenfels był wolnomularzem w loży Balduin w Lipsku, a potem loży Zur wahren Eintracht w Wiedniu. Od 1784 był wielkim mistrzem loży Zur wohltätigen Eintracht.