Del Shannon, właśc. Charles Westover (ur. 30 grudnia 1934 w Coopersville (Michigan), zm. 8 lutego 1990 w Santa Clarita) – amerykański piosenkarz i gitarzysta rockowy popularny w latach 60.
Rozpoczął karierę muzyczną jako nastoletni idol. Zadebiutował w 1958 udziałem w audycji radiowej Get Up And Go. W przeciwieństwie do większości muzyków tego typu, sam pisał swoje piosenki. Jako jeden z pierwszych muzyków rockowych zastosował elektryczne instrumenty. Muzycznie wypełniał lukę pomiędzy klasycznym rock and rollem Elvisa Presleya, a nową muzyką graną przez The Beatles. W istocie Shannon był blisko związany z brytyjską inwazją i był pierwszym amerykańskim muzykiem śpiewającym covery Beatlesów.
Dobrze rozwijająca się kariera Shannona została zahamowana, gdy zainteresowanie publiczności przeniosło się w kierunku rocka psychodelicznego, do którego Shannon nie potrafił się przystosować. W latach 70. i 80. sporadycznie wracał do studia nagrań wspomagany przez grupę Toma Petty’ego. Po nagłej śmierci Roya Orbisona Petty rozważał, by Shannon zajął jego miejsce w supergrupie Traveling Wilburys.