Znanym mistrzem ze szkoły Shanxi był Li Nengran, który otworzył szkołę w Hebei. Uczniem Li Nengrana był mistrz Guo Yunshen, który stoczył nierozstrzygnięty pojedynek z mistrzem Dong Haichuan ze stylu Baguazhang. Jego uczniowie podzielili styl na trzy gałęzie: konserwatywną, ćwiczącą wszystko tradycyjnie (Li Cunyi) syntetyczną łączącą Bagua, Xingyi i Taijiquan (Sun Lutang), oraz naturalną, w której nie kładziono nacisku na naukę form tylko wolę „Yi” (Wang Xiangzhai) zwaną później Yiquan, albo Dachengquan.
Uważa się, że metodę Xingyi w obronie można porównać do stalowej kuli, Bagua (Baguazhang) do kuli z drucianej siatki, a Taijiquan do kuli gumowej. Wobec ataku frontalnego schodzi się z linii ciosu pod kątem 45 stopni aby wytrącić przeciwnika z równowagi. Jest to inne podejście niż ciągłe napieranie i cofanie jak w Taiji, lub schodzenie w bok i zachodzenie z tyłu jak w Bagua. O ile w Taiji należy być jak "giętki bambus wyginany przez wiatr", w Bagua "siła 1 kg, która ustawiona prostopadle odchyla siłę jednej tony", to w Xingyi należy być jak "kamień, który odpowiednio ustawiony na drodze może wywrócić wóz".