Boruń, odkąd skończył dwanaście lat, był ateistą, jednak pod koniec życia zaczął uważać się bardziej za agnostyka, uznając możliwość istnienia Boga. Jego przemyślenia na ten temat można znaleźć w dwóch ostatnich książkach: W świecie zjaw i mediów. Spór o duchy i Na krawędzi zaświatów. Sporu o duchy ciąg dalszy. Poruszył w nich wiele kontrowersyjnych tematów z zakresu religii i parapsychologii, włączając w to jasnowidzenie, cudowne samowyleczenia, objawienia uznawane przez Kościół, istnienie życia pozagrobowego, możliwość reinkarnacji, istnienie dobrych i złych duchów (anioły i diabły). Starał się wyjaśniać te zagadnienia w oparciu o współczesną naukę, jednak uznał, że niektóre zjawiska nie dają się w ten sposób do końca wytłumaczyć. Pozostawał otwarty na wszelkie możliwości, twierdząc jednak, że najprawdopodobniej w przyszłości nauka przyniesie rozwiązanie współczesnych zagadek.
Twórczość Fantastyka naukowa
Powieści Zagubiona przyszłość (współautor: Andrzej Trepka), Iskry 1954. Proxima (współautor: Andrzej Trepka), Iskry 1956. Kosmiczni bracia (współautor: Andrzej Trepka), Iskry 1959. Próg nieśmiertelności, Iskry, Warszawa 1975. Ósmy krąg piekieł, KAW, 1978. Małe zielone ludziki I, KAW, Katowice 1985. Małe zielone ludziki II, KAW, Katowice 1985. Jasnowidzenia inżyniera Szarka, Iskry, Warszawa 1990.