Tylko jeden wiersz – Horłycia (Горлиця) – wydrukowano za życia autora. Pisał też artykuły z zakresu folkloru i etnografii, m.in. Złyj duch (Злий дух) i Wełykdeń u Podilli (Великдень у Поділлі) oraz opowiadania: Proty syły ne pomresz, z czym rodywsia, z tym i wmresz (Проти сили не попреш з чим родився, з тим і вмреш), Nedokołysana (Недоколисана), Iwan Dorobało (Іван Доробало) dla czasopisma „Osnowa”. Po jego likwidacji zaczął publikować w rosyjskojęzycznych gazetach „Kijewlianin” („Киевлянин”) i „Odiesskij wiestnik” („Одесский вестник”) głównie felietony przybliżające życie wiejskiego duchowieństwa i drobnych urzędników, jak również opowiadania o rozbójnikach, żebrakach, przemytnikach itp. Osobna gałąź jego twórczości to utwory autobiograficzne: Chocz z mostu ta w wodu (Хоч з мосту та в воду), Tuda i obratno (Туда и обратно).
Za największe jego dzieło uważa się powieść Luboraćki (Люборацькі) (pol. Luboraccy), napisaną dla „Osnowy” w 1862, lecz opublikowaną dopiero w 1901. Opowiada ona o tragedii rodziny księdza na tle stosunków społeczno-narodowych na prawobrzeżnej Ukrainie.