Na podstawie rozkazu MON nr 0056/Org. z 30 marca 1949, pułk przeformowano i włączono w skład 10 Dywizji Pancernej. Etat nr 5/57 z 30.03.1949 przewidywał 981 wojskowych i 26 pracowników kontraktowych. Przy reorganizacji wykorzystano też sprzęt i ludzi rozformowywanego 25 pułku artylerii pancernej. Pułk przeniesiono z Bolesławca do Wrocławia w dniach 2–3 maja 1949 roku. W czerwcu 1950 wyłączono go ze składu 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej, przeniesiono na etat pułku czołgów ciężkich i podporządkowano dowódcy 2 Korpusu Pancernego. Pułk czołgów ciężkich korpusu posiadał: cztery kompanie czołgów ciężkich, kompanię fizylierów, batalion artylerii pancernej, kompanie: dowodzenia, technicznego zaopatrzenia i szkolną. Pułk liczył 678 żołnierzy Jego sprzęt bojowy stanowiły 23 czołgi ciężkie IS-2 i 13 ciężkich dział pancernych ISU-122. Wiosną 1951 wprowadzono nowe etaty. W pułku czołgów ciężkich korpusu rozwiązano kompanię dowodzenia, a wchodzące w jej skład plutony łączności i saperów usamodzielniono. Kompanie czołgów ciężkich weszły w skład batalionu czołgów ciężkich. W batalionie artylerii pancernej zwiększono liczbę kompanii z 2 do 4 zmniejszając jednocześnie w każdej z nich liczbę plutonów z 3 do 2. Nowym pododdziałem był skadrowany batalion artylerii pancernej o strukturze identycznej jak batalion rozwinięty.