Wybuch powstania zastał jego oddział na Żoliborzu. Włączył się tam w walkę w ramach Zgrupowania Żniwiarz. Za udział w powstaniu został odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych i odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari (nr 12847) na mocy rozkazu nr 525 Dowódcy AK z 27 sierpnia 1944 z uzasadnieniem „za wyjątkową odwagę osobistą wykazaną w walce”. Po kapitulacji powstania był jeńcem Stalagu XI A Altengrabow, następnie Stalagu X B Sandbostel i KL Neuengamme. Uwolniony przez aliantów, po zakończeniu wojny wrócił do Polski.
Już w 1946 podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UW. Po roku przeniósł się do Wrocławia. Kontynuował tam naukę na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego i Politechniki Wrocławskiej. Na tej ostatniej uzyskał kolejno stopień magistra (1953) i doktora (1961). Był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Politechniki Wrocławskiej na stanowisku docenta. W 1969 otrzmał nagrodę Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego.
W roku 1980 włączył się w działalność NSZZ „Solidarność” w miejscu pracy. W czasie stanu wojennego internowany w więzieniu na ul. Kleczkowskiej we Wrocławiu, sądzony i więziony. Podczas pobytu w więzieniu poważnie chorował na serce.
Ojciec polityka Stanisława Huskowskiego.
Zmarł 28 sierpnia 1984, do końca prowadząc działalność solidarnościową.