lewą ręką trzymał on za ją za czoło, a prawą podtrzymywał jej brodę. Ten padł także pod ciosami toporów służby Absalona.
Te same informacje podane są następnie przez Knýtlinga sagę, która wymienia Porenuta w zniekształconej formie Turupit (st.isl. Turupið).
Interpretacje i etymologia Oryginalny tekst nie zachował się. W różnych odpisach znajdują się różne zapisy teonimu: w wydaniu paryskim znajduje się forma ; formy w innych odpisach to , , , , .
Według językoznawcy Michała Łuczyńskiego łacińskie zapisy oddają oryginalną, staropołabską formę *Ṕorĕniťь, która została rozszerzona o przyrostek (kontynuowane w stpoł. jako *-ūt, *-yt, *-ic; najpewniej w łacinie było zapisywane jako -utius-, -ucius-) w funkcji tworzenia imion odojcowskich dodany do stpoł. *Ṕorĕn ‘Perun’. Sama forma *Ṕorĕn wywodzi się z prasłowiańskiego z przegłosem lechickim e → ’o, chociaż dla języka rugijskiego jest on niepoświadczony, np. nazwy miejscowe Metle < *metla, Perun : Peron < *perunъ, Popel < *popelъ. W związku z tym teonim można przełożyć na polski jako , i przetłumaczyć dosłownie jako ‘syn Peruna’. Teonim ten powstał więc analogicznie do Swarożyca, syna Swaroga. Według Łuczyńskiego Porenut był imieniem zastępczym dla Jarzyły.