Była też między innymi czwarta w klasyfikacji giganta w sezonie 1999/2000 oraz piąta w tej samej klasyfikacji w sezonie 1998/1999.
W 1998 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie była dziesiąta w slalomie, a giganta ukończyła na siódmej pozycji. Podczas rozgrywanych cztery lata później igrzysk w Salt Lake City była odpowiednio trzynasta i dziewiąta. Największy indywidualny sukces osiągnęła na igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku, zdobywając brązowy medal w swej koronnej konkurencji. Po pierwszym przejeździe zajmowała drugie miejsce, tracąc do prowadzącej Julii Mancuso z USA 0,18 sekundy. W drugim przejeździe uzyskała najlepszy wynik, co dało jej jednak trzeci łączny czas. Ostatecznie straciła 1,14 sekundy do Mancuso i 0,47 sekundy do Tanji Poutiainen z Finlandii. Na tych samych igrzyskach była też osiemnasta w slalomie.
Wspólnie z Anją Pärson, Jensem Byggmarkiem, Patrikiem Järbynem, Hansem Olssonem i Markusem Larssonem Ottosson zdobyła także srebrny medal w zawodach drużynowych podczas mistrzostw świata w Åre. Indywidualnie najlepszy wynik na zawodach tego cyklu osiągnęła podczas mistrzostw świata w Sankt Moritz w 2003 roku, gdzie była piąta w slalomie. Była ponadto siódma w gigancie na mistrzostwach świata w Åre i dziewiąta w tej samej konkurencji na mistrzostwach świata w St.