Na prawym skrzydle Sokolnicki wciąż szukał dogodnej pozycji do szarży i gdy znalazł się w wąskim przesmyku między moczarami a obozem kozackim dostał się pod silny ogień taboru bronionego przez Kozaków i Wołochów. Wobec braku możliwości manewru Sokolnicki zdecydował się na szarżę po stromym stoku. Akurat w tym samym momencie centrum i lewe skrzydło polskie były wypierane z obozu. Pomimo niekorzystnych warunków husaria zdołała poprzewracać wozy i wtargnąć do wnętrza obozu. Na tym jednak skończyły się sukcesy. Wkrótce przewaga liczebna Kozaków wzięła górę i grupa Sokolnickiego zaczęła ponosić coraz cięższe straty. Ostatecznie została rozbita, straciła cztery sztandary, a sam Sokolnicki został ranny i ledwo zdołał ujść przez bagna. Lubomirski po uporządkowaniu szyków rzucił swe wojska do dwóch kolejnych szturmów, jednak bez powodzenia. Zapadające ciemności przerwały walkę. Straty polskie wyniosły 150 zabitych oraz 400–500 rannych. Kozacy stracili 200 zabitych i 500–600 rannych. Tatarzy, którzy mocno zaangażowali się w bitwę ponieśli wyjątkowo duże straty – 300 zabitych i 300 rannych.