Bitwa pod Bicoccą (znana także jako Bitwa pod La Bicocca) – starcie zbrojne, które miało miejsce 27 kwietnia 1522 roku w trakcie walk Francuzów z Austrią i Hiszpanią podczas wojny włoskiej (1521–1526).
Działania wojenne rozpoczęły się uderzeniem francuskim na Luksemburg i Nawarrę w roku 1521. Po stronie króla Hiszpanii Karola V stanął król angielski Henryk VIII oraz papież Leon X. Wojska austriacko-hiszpańskie zajęły w krótkim czasie Lombardię a w roku 1522 pokonały w bitwie pod La Bicocca koło Mediolanu armię francuską wspomaganą przez znajdujących się na służbie francuskiej Szwajcarów. Bitwa przesądziła o losach Lombardii. Tron w Mediolanie uzyskał brat Maksymiliana Franciszek II Sforza.
Bitwa Armia hiszpańsko-austriacka dowodzona przez Prospera Colonnę (19 000 Hiszpanów i lancknechtów) zajęła silną pozycję, na czele której znajdował się rów, a z boków i z tyłu były kanały. Przed rowem ustawiona została piechota złożona z najemnych niemieckich arkebuzerów oraz z Hiszpanów uzbrojonych w muszkiety. Naprzeciw pozycji hiszpańsko-austriackich stanęła armia francuska (32 000 żołnierzy, w tym 15 000 Szwajcarów) dowodzona przez hrabiego de Lautrec. Pierwszy zaatakował wódz francuski, który skierował na obóz Colonny 8000 słynnej piechoty szwajcarskiej.