thumb|Walka Bellerofonta z Chimerą (malowidło na greckim naczyniu z V wieku p.n.e.) Chimera, Chimajra, gr. Chímaira, łac. Chimaera) – ziejący ogniem potwór z mitologii greckiej, potomek Tyfona i Echidny. Najczęściej przedstawiany z głową lwa, ciałem kozy i ogonem wężaRobert Graves: Mity greckie, dz. cyt., s. 132, 239..
W mitologii Z przekazu Homera w Iliadzie wynika, iż to Amisodar, król Licji: straszną Chimajrę niegdyś na zło ludzi wielu wykarmił i wyhodował. (Iliada, Pieśń XVI, 328-329)
Gdzie indziej epos opisuje: Chimajrę niepokonaną, która swój ród wywodziła od bogów, a nie od ludzi. Z przodu lwem była, od tyłu wężem, a kozą pośrodku, strasznie zionącą potężnym, płomiennym ogniem zagłady. (Iliada, Pieśń VI, 180-182)
W jeszcze innych opisach mowa o stworze z dwiema głowami (kozy i lwa) i ogonie węża lub smoka.
Potwór został pokonany przez Bellerofonta na skrzydlatym koniu – Pegazie, który „zabił Chimajrę, ufając bożym wyrokom” (Iliada 6,183) na rozkaz Jobatesa, króla Licji. Bellerofont przeleciał nad Chimajrą, rażąc ją strzałami z łuku, po czym udało mu się wbić oszczep w gardło.