W tym samym czasie Eugene Turpin wykazał zdolność do samodzielnej detonacji i większą siłę wybuchową czystego kwasu pikrynowego i opracowano metodę elaboracji pocisków stopionym kwasem pikrynowym; materiał ten zachował jednak nazwę "melinit".
Kwasu pikrynowego używano też w mieszaninach: MDN – z dodatkiem 20% nitronaftalenu MP lub melinite/P – z dodatkiem 12% parafiny MMN – z dodatkiem 30% nitronaftalenu; używana była do napełniania pocisków przez nalewanie (jej temp. topnienia wynosiła ok. 80 °C)
Japonia Japończycy używali kwasu pikrynowego pod nazwą szimoza (ang. shimose), od nazwiska Masachika Shimose, chemika, który opracował oparte na nim materiały wybuchowe. Szimozy używała Japońska Cesarska Marynarka Wojenna w czasie wojny japońsko-rosyjskiej i II wojny światowej. Prędkość detonacji japońskiego kwasu pikrynowego z czasów II wojny światowej wynosiła 7800 m/s.
Inne thumb|150px|Materiały tekstylne zabarwione kwasem pikrynowym Kwas pikrynowy wykorzystywano do barwienia na żółto jedwabiu i wełny. Był wykorzystywany jako środek bakteriobójczy.