Wybuch rozprzestrzenił się wzdłuż torów i spowodował pożar w wielu częściach fabryki.
Reaguje z wieloma związkami aromatycznymi tworząc trwałe kompleksy z przeniesieniem ładunku (charge-transfer).
W większych ilościach kwas pikrynowy jest toksyczny (LD50 (szczur, doustnie) wynosi ). Działa drażniąco na skórę i oczy.
Historia Kwas pikrynowy został po raz pierwszy otrzymany w przez angielskiego chemika Petera Woulfe'a w wyniku działania kwasem azotowym na indygo. Pierwszą syntezę kwasu pikrynowego bezpośrednio z fenolu przeprowadził w 1842 francuski chemik Auguste Laurent. W latach 80. XIX wieku zaczęto go stosować w pociskach artyleryjskich.
Z początkiem XX w. został w wojskowych zastosowaniach wyparty przez nieco słabszy, ale bezpieczniejszy trotyl, ale był wciąż powszechnie stosowany podczas pierwszej wojny światowej i drugiej wojny światowej.
W różnych krajach używane były różne nazwy na kwas pikrynowy, takie jak: ekrasit (Austria), Granatfüllung 1888 (Grf 88) lub Sprengkörper 88 (Niemcy), lyddit (Wielka Brytania), mélinite (Francja), melinit (ZSRR), pertite (Włochy), picrinit (Hiszpania), shimoza (Japonia), TNF (Polska)